مکتب شیکاگو در معماری

مکتب شیکاگو در معماری

مکتب شیکاگو در معماری

در دهه هشتم قرن نوزدهم امر ساختمان در شیکاگو ناگهان رونق و رواج تازه گرفت و آسمان‌خراش‌هایی به ارتفاع ۱۲و۱۴و۱۶و۲۳ طبقه ساخته شدند

برخلاف آسمان خراش‌های دیگر آمریکا در شهر پراکنده نبودند بلکه در مسافتی کوتاه از یکدیگر در ناحیه مرکزی و تجاری شیکاگو لوپ، قرار داشتند.

مکتب معماری شیکاگو اصطلاحی است که به طور جمعی به کسانی که در ایجاد تحولات شهر شیکاگو سهیم بودند اطلاق می‌شود که بیش از همیشه بین سالهای ۱۸۸۳ تا ۱۸۹۳ رشد یافت و قدرت گرفت.

در این زمان شیکاگو مرکز خطوط راه آهن و ارتباط بین شرق و غرب آمریکا بود

همچنین مرکز تجاری مهمی به شمار می‌آمد و از سال ۱۸۸۵ میلادی فعالیت‌های شدید اقتصادی و به تبع آن اجرای ساختمانهای تجاری و اداری آغاز شده بود

با توجه به آتش‌سوزی سال ۱۸۷۱ و از بین رفتن بیشتر قسمتهای این شهر، زمینه برای تحوالات جدید آماده بود.

در این زمان در شیکاگو تعدادی مهندسان سازه و معمار جوان وجود داشتند که عمدتاً تحصیل کرده اروپا و شهرهای شرق آمریکا همچون بوستون و نیویورک بودند.

اولین مهندس مطرح در این مکتب ویلیام لی برون جنی، تحصیل کرده مدرسه هنر و تولیدات در فرانسه بود. وی به عنوان مهندس سازه، دفتر مهندسی و معماری خود را در سال ۱۸۶۸ در شیکاگو تأسیس کرد.

او در سال ۱۸۶۹ کتابی به نام اصول و عمل در معماری «principal and practices in architecture» به رشته تحریر در آورد.

روشهای طراحی، اجرایی و اوصول نظری معماران شیکاگو به نام مکتب معماری شیکاگو شهرت یافت و می‌توان آن را منشور اولیه معماری مدرن محسوب کرد

استفاده از اسکلت فولادی برای ساختار کل بنا

نمایش ساختار بنا در نمای ساختمان

عدم تقلید از سبک‌های گذشته

استفاده بسیار اندک از تزئینات

استفاده از پنجره‌های عریض که کل دهانه بین ستون‌ها را می‌پوشاند.

 

دانلود کنید – ۲مگابایت

مهندس کمالی
۲۶ خرداد ۱۳۹۶
102 بازدید

 برچسب ها: